The Dirty Boar Gravel Ride – NL

Forside Ikke kategoriseretThe Dirty Boar Gravel Ride – NL
GravelRide-12

The Dirty Boar Gravel Ride – NL

Comments off

The Dirty Boar Gravel Ride

Nationaal Park de Hoge Venen

Malmedy – België

GravelRide-1

12-uur op grind rijden in Belgisch weer…. met Laurens ten Dam en een Deense winnaar

Written by Peter Bidstrup

Photo credits and thanks to The Dirty Boar Team, LifeCycle, Franziska Wernsing, @talesontyres, De Vettige Swa’s, RitcheyLogic, Mark Lovatt, Djuli Bravenboer, Will on the Beat, @chrstdpstl1969, @nevereverpressrewind, @julienbraeckevelt, @ppnelles, @caughtinthevoid, penpapersteel. Translation by Els & Børge and The Dirty Boar Team. Heartfull thanks to the all of you.

 

GravelRide-2

 Proloog

Zaterdag 9 september 2017

Ik heb net een paar honderd meter gefietst als ik de eerste crashes en lekke banden hoor en zie.  Bidons liggen verspreid over het pad en aan de kant staan wanhopige fietser hun binnenbanden te vervangen, nog voor de race echt begonnen is. Maar ik beloof je dat het is echt waar is – en wat een tocht, ja, daar komen we op terug.

Ik ben in België samen met mijn goede vriend Mark, die Engelsman is, om deel te nemen aan de gravelfietstocht – The Dirty Boar Gravel Ride – met als ondertitel Let’s get Dirty. Mijn club partner Lars van CykleMotion in Odense (CMO) had mij in maart verteld over deze 170 km lange  Belgische Gravel Ride, waar we ons  vervolgens voor inschreven.  Ik wist nauwelijks wat gravel betekende, maar het bleek grind te zijn.  Gravel rides zijn relatief nieuw en kunnen worden vergeleken met een cyclocross tocht.  Echte kenners zullen waarschijnlijk zeggen dat het verschil groter is, maar op de wedstrijddag zagen we tot onze grote vreugde allerlei soorten fietsen, van MTB, cross-, singlespeed-, koers-, gravel-, touring-, tot stadsfiets en zelfs een enkele e-fiets.

GravelRide-3

GravelRide-4

We zijn naar de oost belgische industriestad Malmedy gekomen, die dichtbij de Duitse grens ligt.  De route omvat 2.700 meter hoogteverschil, de grond is vooral off-road, en wordt gereden in het natuurpark Hautes Fagnes (Hoge Venen), die deel uitmaakt van het Eifelgebergte, liggend tussen Luik, Bastogne, Luxemburg, Keulen en Aken. De fietsroute ligt daarmee zowel in Duitsland als in België en het nationale park is net zo groot als Fyn (een Deens eiland). Dus als je je voorstelt dat Svanninge Bakker bijna heel Fyn beslaat, dan heb je een idee van deze 170 km lange route op vooral grind. Hoge Venen betekent hoog moeras en zoals een van de andere fietsers vertelde, het hele gebied is een op 700 meter hoogte gelegen grasvlakte. Er is zoveel neerslag in het gebied, dat het vergelijkbaar is met een grote spons. Elk jaar verdwijnen mensen als het mistig en donker is omdat ze afwijken van de paden en in de bodem worden gezogen.  Daarnaast zijn er wilde zwijnen in het gebied – vandaar dus de naam Boar.  Verschrikkelijke verhalen om te horen,  terwijl ik me rustig over het stuur buig, maar ik ben blij dat ik een krachtige koplamp in de rugzak heb, wat de organisatoren ons hadden aanbevolen.

Raceday of liever Rideday

Wij komen om 06:30 aan, een half uur voor de start. Het is pikkedonker, het regent dat het giet en Mark zet de muziek (Eddie Vedder) nog wat luider om de stemming op te krikken. Op zijn engels roept Mark: “It’s raining cats and dogs” en we denken erover om de start uit te stellen tot de regen is opgehouden. De regen wordt wat minder en op het moment dat we ons stilletjes in het donker willen begeven, horen we een Waalse fietser roepen: “This is like back home in Wales, it doesn’t rain, it pours!” Bovendien is het zo koud dat ik voor de eerste keer sinds het voorjaar gekleed ben in winteroutfit, die ik toevallig had meegenomen.

GravelRide-5

Ongeveer 350 fietsers komen nu tevoorschijn vanuit hun respectievelijke auto’s voor de eerste editie van The Dirty Boar Gravel Ride. Ondanks het vroege uur is er een goede stemming en men begroet elkaar met een knik en opgeheven hand. Er wordt koffie geschonken en hoewel we ons in het Franstalige Wallonië bevinden, wordt er hier Vlaams gesproken. Vlamingen en Nederlanders vullen de lucht met deze taal, wat een bewijs is dat we in het mekka van de wielersport zijn.

GravelRide-6

Het is nu bijna tijd om te vertrekken en we gaan langzaam naar buiten in de toch wel wat vervelende regen. We weten wat ons te wachten staat: Hardnekkige langdurige regenbuien!!

Het begrip Belgisch weer stamt van de beroemde Ronde van Vlaanderen, waar foto’s van fietsers met modder op hun gezichten worden getoond. Dit is niet precies wat we ons hadden voorgesteld, en we willen het ook niet, maar ja, we gaan toch niet naar België om te flaneren, dus is dit Belgisch weer misschien een stille droom voor ons. Laten we vies worden! Let’s get Dirty!

GravelRide-7a

De organisatoren hopen op een goede rit en vertellen ons dat we niet moeten vergeten om rekening te houden met elkaar, en dat het geen race is maar gewoon een rit d.w.z. een fietstocht.  Last but not least, we moeten ook respect voor de natuur tonen.  Dit heeft de natuur echt nodig. De afgelopen dagen heeft het behoorlijk veel geregend en op verschillende plaatsen zijn de paden omgetoverd tot rivieren of kanalen.

GravelRide-9

Daar gaan we dan

Op het moment dat de schemering haar grip loslaat begint de tocht vanaf de top van de sleepliften in het skigebied Ovifat. Het is geen zwarte piste, maar een blauw-rood bospad. De regen heeft alle stenen blootgesteld en als een natuurlijk ingrediënt in een belgische Gravelrides wachten ze als meedogenloze piranha’s om de banden van de fietsers te voorzien van een of meerdere gaten, tot grote ergernis van de getroffenen.

Ik rij zelf op een 20 jaar oude omgebouwde stalen Koga Miyata Randonneur met een bandbreedte van 33mm en V-remmen. Een beetje retro dus. Niet flitsend in vergelijking met anderen, maar het rijdt verrassend goed.  Mark rijdt gemakkelijk voor mij uit met zijn MTB, hier in het begin van de afdaling.

GravelRide-9

De trillingen van de fiets zetten zich verder in mijn lichaam en ik besef al in een vroeg stadium dat het een vrij lange dag hard werken zal worden, hoogstwaarschijnlijk met enkele overuren. Maar ik ben blij en positief. De vorm is prima, geen blessures, en ik heb me ver van hardlooptrainingen gehouden. In augustus fietste ik als training 180 km op vlak, saai asfalt in Denemarken. De fietscomputer geeft nu echter aan dat – zoals verwacht – de gemiddelde snelheid ca. de helft is in vergelijking met 3 weken geleden. Dus de tocht zal wel iets meer dan 12 uur duren. Au.

Na slechts 5 km ben ik even in paniek. Mijn GPS is ca 5-10 minuten geleden uit de stuurhouder gevallen. De route wordt wel aangegeven met bordjes maar alle deelnemers worden geacht de gpx–track bij te hebben op hun eigen GPS. Misschien moet ik gewoon net als Mark doen, fietsen zonder GPS en alleen de bewegwijzeringen te volgen. Maar deze gedachte verdwijnt even snel als ze is gekomen. Ik keer daarom om, op zoek naar mijn GPS. Terwijl Mark uit het zicht verdwijnt fiets ik terug omhoog, terwijl de andere fietsers verwonderd naar mij kijken. Gelukkig vind ik mijn GPS binnen de 5 minuten terug en maak hem met 2 strips uit mijn rugzak vast aan mijn stuur.

Een Tour de France geur.

Er zijn fietsers in allerlei outfits, d.w.z. club-, Protour-, hardloopkledij enz. Net na de start, op de parking, zie ik 3 te laat komende fietsers van het Protour team Sunweb (bekend van de Tour de France). Ik dacht, in mijn CMO-trui, dat het mensen buiten clubverband waren, met goedkope truien, hoogstwaarschijnlijk gekregen op een vakantie van Sunweb (wat een reisbureau is). Pas veel later in de race krijg ik te horen dat de een ervan Laurens ten Dam was (de nr. 9 van de Tour de France van 2014). Zij hadden mij al snel ingehaald met een vriendelijke “Hoi”.

GravelRide-10

Plotseling maakt mijn telefoon lawaai en ik stop meteen, met de gedachte dat het een sms van Mark zou zijn, die misschien pech heeft. Gelukkig is het Mark niet. Het is slechts de duitse Telecom die mij welkom heet in Duitsland: Guten Heute, Leute!

Er zijn 3 bevoorradingen onderweg. Na 55 km krijgen wij de gebruikelijke bananen en energie drinks, maar ook verrassingen zoals boterhammen met nutella, ham of kaas. Bijna een openbaring!

 De  Hemel leegt zijn water depots.

Let’s get Dirty zijn we al lang en nu vinden de weergoden dat we een spoeling nodig hebben. De eerste grote bui van een hele reeks krijgen we de eerste bevoorrading. De buien proberen elkaar te overtroeven (baas boven baas) en het is eigenlijk ongelooflijk om zoveel blije gezichten te zien, maar de belgen zijn dan ook gewend aan het Belgische weer.

Hier bij de eerste pitstop had ik gehoopt Mark weer te zien, maar een beetje pech, net voor de bevoorrading, waar de remmen moesten worden bijgesteld, maakte dit onmogelijk.

GravelRide-11

Wij hadden thuis al de app Life360 op onze telefoon geïnstalleerd, (een soort ouder-kind controle).  Daarmee kunnen wij elkaar volgen en eventueel elkaar vinden bij pech. Ik kan zien dat hij binnen bereik is, maar ik haal hem pas in na 90 km. Dan zijn we wel wat ongerust, want met nog 80 km te gaan en slechts 500 hoogtemeters afgelegd, is de kans op een DNF reëel. Gelukkig komen de krachten weer terug nadat ik de volgende 20 km in een erg rustig tempo rij. Ik ontmoet anderen die, net als ik, te hard hebben gefietst in het begin en we kunnen er niet de gein van inzien, dat we nog meer dan 2.000 hoogtemeter moeten afleggen in off-road terrein met daarbij behoorlijk wat water van boven en beneden. Ik activeer mijn ingebouwde rekenmachine om te zien of ik het cut-off punt kan bereiken voor 16:30. Maar kort daarna verdwijnt de donkere gedachte van een DNF als de natuur me welkom heet in dromenland. Het landschap is hier mooi en gevarieerd, met o.a. moerassen, spectaculaire kloven, steile (> 20 % hellingsgraad) en oneindige bospaden en passages van berken- en dennenbomen, die me doen denken aan zweedse bossen.

Shortcut? Nooit van mijn leven.

Bij de bevoorrading op 110 km ziet alles er weer groen uit. Ik ben in een grupetto en wij beslissen om maar een relatief korte stop te nemen zodat we meer tijd hebben voor de laatste 25 km tot de cut-off. Het verbaast mij dat het mij op dit punt niets meer uitmaakt of ik de rit wel of niet afmaak.  Een aantal heeft al besloten om de cut-off te nemen en zo de laatste 35 zware kilometers te ontwijken. “It is just a Ride, not a Race, Let’s take it easy and get Dirty” wordt mij verteld. Hmmm, dat is misschien iets voor hen maar niet voor mij, want ik ben niet de hele weg naar België gekomen om een cut-off te nemen. Dus ik besluit als laatste rijder om snel naar het cut-off punt te racen waar ik ook ruimschoots voor 16:30 aankom.

GravelRide-12

Onderweg krijg ik te maken met de resterende hoogtemeters en verschillende soorten ondergrond: aarde, grind, grote stenen, zand, water en natte half kapotte houten bruggen.
GravelRide-13Aangekomen bij de bevoorrading tank ik bij met een boterham met nutella. Enkele stretchoefeningen doen mij ook goed. Nu ben ik klaar voor de laatste 35 km. Het laatste stuk gaat langs een rivier met rotsen aan beide kant (Ovifat) ingelijst door de knalrode avondzon – puur Zen. Mijn techniek wordt op de proef gesteld omdat ik meerdere keren de rivier moet oversteken, waarbij ik mij soms gewonnen geef en de half kapotte houten bruggen neem. Ik nader het doel en begin langzaam te reflecteren over de voorbije 12 uur: het was een spectaculaire race, die ik nooit zal vergeten. Het weer, het landschap, de sfeer, veel verschillende off-road paden en bijna geen auto’s, en niet te vergeten: endorfinen. Als ik mijn doel bijna bereikt heb kan ik al vanaf een afstand zien dat velen al aan het inpakken zijn, maar er wacht mij een verrassing!!

GravelRide-14

Eindelijk – gejuichkoor en finisherbeer.

Na 12 uur in het zadel kom ik als laatste aan, volledig onherkenbaar en met open mond. Aan de finish staat een enthousiaste groep te zingen voor mij en van hun krijg ik mijn finisherbeer en belgische patat. Ik probeer in het Vlaams en het Frans mijn gemoedstoestand uit te drukken, maar dat is niet genoeg, dus roep ik gewoon: “I am as happy as a pig in the shit”.

GravelRide-15

De winnaar of beter gezegd diegene die het eerst over de doelstreep kwam ­­­- het is dus niet een race­­ – had er 6 uur en 40 minuten voor nodig: het was toevallig de enige andere Deen, de veelvuldige MTB-kampioen Søren Nissen, die in Luxemburg woont.
Laurens ten Dam had er 9 uur over gedaan in een rustig tempo. Mark had zich voor de race geblesseerd, maar merkte niets op de dag zelf. Zijn vorm was echter niet optimaal en dus maakte hij, samen met anderen, een short cut.
Iets later zitten wij in het café en praten we na over de race. In de bar staat de brouwer van het finisherbeer en hij serveert ons nog meer bier in bijbehorend glas: een lekkere belgische trippel (9 %) van Brasserie la Binchoise met de passende en mooie naam La Redoutable – la Bière des Grimpeurs. De naam en het alcoholpercentage is afkomstig van de beroemde helling Côte de la Redoute, bekend van Liège-Bastogne-Liège. Iedereen is blij en opgelucht, terwijl we hier zitten en naar elkaar kijken – man en vrouw- iedereen met modder in zijn gezicht.

We proosten en concluderen dat deze race absoluut moet worden herhaald, de race, de organisatie en de vrijwilligers hebben dat verdiend.

TOT ZIENS IN 2018.

GravelRide-16

Epiloog

GravelRide-17De organisatoren hadden een fotowedstrijd gemaakt waar de maker van de meest “gekke” foto een “High End” fietspomp (van Lezyne) zou krijgen. Als fietsende liefhebber van Belgisch bier met interesse voor fotografie was dit iets voor mij.
2 Dagen voor de race begon krijg ik (via facebook) een bericht dat ik gewonnen had. Je wint niet elke dag een fietspomp als kerstcadeau in september ter waarde van 150 Euro!
Proost en bedankt voor het geduld om dit alles tot het eind te hebben gelezen!

GravelRide-19

GravelRide-18